سلام، به پادکست «مَنّا» خوش آمدید.
Hello, and welcome to the Manna podcast.
در این قسمت میخواهم دربارهی چیزی صحبت کنم که هم خیلی ساده است و هم بسیار عمیق: زبانِ شناخته شدن.
In this episode, I want to talk about something that is both very simple and very deep: the language of being known.
هر زبانی، در دل خودش، نوعی نگاه به رابطه دارد. در فارسی ما فرق میان احترام و صمیمیت را خوب میفهمیم. گاهی به پدر، مادر، بزرگتر، استاد، یا کسی که برای ما حرمت دارد، میگوییم «شما». این کلمه احترام دارد، اما در عین حال کمی فاصله هم در خودش دارد.
Every language carries within it a certain way of understanding relationship. In Farsi, we understand well the difference between respect and intimacy. Sometimes we address a father, mother, elder, teacher, or someone we honor as shomā, “you” in the formal form. The word carries respect, but it also carries a little distance.
اما وقتی عیسی به شاگردانش دعا کردن را یاد میدهد، چیز عجیبی اتفاق میافتد. او به آنها نمیگوید که خدا را فقط مثل یک پادشاه دور، یک قدرت ترسناک، یا یک نیروی آسمانی صدا بزنند. او به آنها یاد میدهد بگویند: «ای پدر ما.»
But when Jesus teaches His disciples to pray, something astonishing happens. He does not teach them to address God only as a distant king, a terrifying power, or a heavenly force. He teaches them to say, “Our Father.”
این یعنی خدای قدوس، خدای آفریننده، خدای کوه سینا، خدای جلال و عظمت، خودش ما را به نزدیکی دعوت میکند.
This means that the holy God, the Creator God, the God of Mount Sinai, the God of glory and majesty, Himself invites us into nearness.
این نزدیکی، هیبت خدا را کم نمیکند. بلکه آن را عمیقتر میکند.
This nearness does not lessen the awe of God. It deepens it.
شگفتی دعای ربانی این نیست که خدا معمولی یا کوچک میشود. شگفتی این است که خدایی که فرشتگان در برابر او میلرزند، ما را فرزندان خود میخواند و به ما اجازه میدهد با زبان اعتماد، محبت، و صمیمیت با او سخن بگوییم.
The wonder of the Lord’s Prayer is not that God becomes ordinary or small. The wonder is that the God before whom angels tremble calls us His children and allows us to speak to Him with the language of trust, love, and intimacy.
اینجاست که تفاوت میان «مَنّا» و «مَمون» برای من مهم میشود. مَمون به ما یاد میدهد که زندگی را با کنترل، مقایسه، امنیتسازی، عملکرد، و استفاده از دیگران بسنجیم. حتی ممکن است خدا را هم وسیلهای برای رسیدن به خواستههای خودمان ببینیم.
This is where the difference between Manna and Mammon becomes important to me. Mammon teaches us to measure life through control, comparison, security-building, performance, and the use of others. We may even begin to see God as a means to reach our own desires.
اما مَنّا چیز دیگری به ما یاد میدهد. مَنّا یعنی دریافت روزانه. یعنی وابستگی. یعنی اعتماد. یعنی زندگی چیزی نیست که با چنگ زدن به دست بیاوریم، بلکه چیزی است که از دست پدر دریافت میکنیم.
But Manna teaches us something different. Manna means daily receiving. It means dependence. It means trust. It means that life is not something we obtain by grasping, but something we receive from the hand of the Father.
وقتی خدا را اینگونه میشناسیم، نگاه ما به انسانها هم تغییر میکند. دیگر آنها را فقط به عنوان مصرفکننده، بیمار، کارمند، دنبالکننده، مشکل، یا یک دستهبندی نمیبینیم. آنها را حامل تصویر خدا میبینیم.
When we come to know God in this way, the way we see people also changes. We no longer see them merely as consumers, patients, employees, followers, problems, or categories. We see them as bearers of the image of God.
و شاید این همان دعوت ما باشد: اینکه در زندگی روزمره، حضوری کاهنانه داشته باشیم؛ با توجه، رحمت، راستی، مهماننوازی، و محبت.
And perhaps this is our invitation: to have a priestly presence in ordinary life, through attention, mercy, truth, hospitality, and love.
پس در این قسمت میخواهم دربارهی صمیمیت و هیبت، دربارهی دعای ربانی، دربارهی زبان فارسی و زبانِ نزدیکی، و دربارهی این حقیقت صحبت کنم که ما در حضور پدری زندگی میکنیم که ما را کاملاً میشناسد و با این حال، کاملاً دوست دارد.
So in this episode, I want to reflect on intimacy and awe, on the Lord’s Prayer, on Farsi and the language of nearness, and on the truth that we live in the presence of a Father who knows us completely and still loves us completely.
